سه اشتباه بزرگ لمان

فروپاشی برادران لمان یک سال پیش این هفته ما را از خود پرسید که چه اصول اطلاعات مالی را می توانیم از شکست لمان بیاموزیم. بحران مالی که وال استریت و اقتصاد را به طور کلی درگیر کرده است ، پس از همه ، زمینه خوبی را برای برخی از درسهای مهم فراهم می کند. 1. بیش از حد مفهوم اصلی […]

• کارن برمن و جو نایت

• کارن برمن و جو نایت

16 سپتامبر 2009 توییت پست اشتراک گذاری حاشیه نویسی کردن صرفه جویی چاپ توییت پست اشتراک گذاری حاشیه نویسی کردن صرفه جویی چاپ

فروپاشی برادران لمان یک سال پیش این هفته ما را از خود پرسید که چه اصول اطلاعات مالی را می توانیم از شکست لمان بیاموزیم. بحران مالی که وال استریت و اقتصاد را به طور کلی درگیر کرده است ، پس از همه ، زمینه خوبی را برای برخی از درسهای مهم فراهم می کند.

1. اهرم بیش از حد مفهوم اصلی اهرم مالی درآمد حاصل از وام و سرمایه گذاری آن پول برای دریافت نرخ بازده بالاتری است. تفاوت در نرخ ها (نرخ بهره وام و نرخ بهره به دست آمده در سرمایه گذاری) به گسترش گفته می شود.

مشاغل ، مانند بانک ها ، از طریق سپرده یا وام از دیگران وام می گیرند و نرخ بهره ثابت بدهی را پرداخت می کنند. سپس آنها آن پول وام گرفته شده را می گیرند و آن را سرمایه گذاری می کنند ، البته انتظار دارند که بازده بالاتری کسب کنند. در یک بانک سنتی ، به سپرده ها 1-2 درصد نرخ بهره پرداخت می شود و پس از آن پول با 5-20 درصد نرخ بهره وام می گیرد. به راحتی می توان فهمید که بانکهای تجاری چگونه می توانند درآمد کسب کنند - تا زمانی که گسترش خوبی وجود داشته باشد ، سودآور خواهند بود.

برادران لمان تحت الشعاع قرار گرفتند. آنها به منظور سرمایه گذاری در اوراق بهادار تحت حمایت وام (MBS) (و همچنین انواع سرمایه گذاری های دیگر) وام گرفتند. در مورد MBSS ، هنگامی که مشخص شد که دارایی های مورد استفاده به عنوان وثیقه برای آن اوراق بهادار تحت حمایت وام بسیار کمتر از آنچه تصور می کردند ، ارزش آن را داشتند ، MBSS بی ارزش شد و گسترش برادران لمان از مثبت به منفی رفت. از نظر ترازنامه ، آنها با ترازنامه شروع به کار کردند که در آن بیشتر از آنچه که مدیون بودند متعلق به آنها بودند. آنها با ترازنامه ای که در آن بیشتر از آنچه که متعلق به آنها بودند ، به پایان رسیدند. این هرگز خوب نیست ، و برادران لمان ورشکسته شدند.

2. نسبت بدهی به سهام خطرناک نسبت بدهی به سهام به شما می گوید که یک شرکت برای هر دلار از حقوق صاحبان سهام چقدر بدهی دارد. محاسبه آسان است: بدهی های کل را بر اساس سهام سهامداران تقسیم کنید (هر دو در ترازنامه یافت می شوند). در مورد بانکهای تجاری ، FDIC دوست دارد نسبت بدهی به سهام خود را در حدود 10 به 1 ببیند ، به این معنی که برای هر دلار از حقوق صاحبان سهام ، این بانک 10 دلار بدهی دارد. با این سطح بدهی به حقوق صاحبان سهام ، یک بانک می تواند طوفان ضرر را به دلیل وام های بد یا افزایش بهره در حال گسترش باشد.

با این حال ، بانک های سرمایه گذاری توسط FDIC تنظیم نمی شوند. نسبت بدهی به سهام آنها بسیار بیشتر است. به عنوان مثال ، برادران لمان ، در زمان های مختلف نسبت بدهی به سهام 30-60 به 1 را داشتند. اگر یک شرکت برای هر 1 دلار از حقوق صاحبان سهام 60 دلار در حال کار است ، کوسن آنها به طرز خطرناکی کوچک است. هرگونه کاهش ارزش دارایی های اساسی سرمایه گذاری های آنها یا در گسترش آنها ، شرکت را به ورشکستگی سوق می دهد. این مورد برای لمان بود.

3. طرح های جبران خسارت فقط فاکتور دیگر که فاجعه را برای برادران لمان هجی کرده است ، سیستم جایزه ای بود که مردم را به دلیل تولید بازده ستاره ای جبران می کرد. به طور کلی ، بانکهای سرمایه گذاری برنامه هایی را تنظیم می کنند که وقتی شرکت عملکرد خوبی داشته باشد ، پاداش پرداخت می کنند. اما وقتی این شرکت ضعیف عمل کرد ، از کارمندان خواسته نشده است که پولی پس بدهند. این طرح باعث افزایش ریسک برای بازده زیاد شد اما به دلیل بازده یا ضرر کم مجازات نشد. هیچ مشکلی شخصی برای ریسک پذیری وجود نداشت.

دو سنت ما در تصویر بزرگتر که در کنار هم گرفته شده است ، تعصب استفاده از سطح بالایی از اهرم مالی برای افزایش بازده ، همراه با نسبت بدهی به سهام و پاداش های صعودی ، دستور العمل برای فاجعه بود. در ضمن ، به راحتی می توان دید که چگونه این اتفاق افتاده است. بانک های وال استریت به روش های مختلفی برای ریسک طراحی شده اند. به نوعی ، سیستم باید ریسک را با پاداش های بالقوه مطابقت دهد.