آیا اروپا می تواند معامله ایران را نجات دهد؟

ابرهای تاریک بر فراز پالایس کوبورگ ، محل مذاکرات هسته ای در وین ، اتریش ، 9 ژوئیه 2015 دیده می شود.

در 12 ژانویه ، دولت دونالد ترامپ چهار ماه دیگر را برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا در توافق هسته ای با ایران باقی خواهد ماند ، خریداری کرد. کاخ سفید در صدور مجدد تحریم ها ، به شرایط این توافق نامه ادامه داد ، اما از این فرصت برای تحمیل تحریم های جدید و تهدید به عقب نشینی از توافق نامه استفاده کرد اگر کنگره و اروپا تا 12 ماه مه اصلاح کنند. این رویکرد درجه بالایی را تزریق کرده استعدم اطمینان در مورد اینکه آیا این معامله ، معروف به برنامه جامع عمل (JCPOA) زنده خواهد ماند ، در عین حال بار اقدام به امضای سایر امضا کنندگان این معامله ، به ویژه اروپا را قرار می دهد. با این وجود نیازی به تسلیم شدن اروپا به اولتیماتوم ترامپ نیست. این دوره انتظار وقت آن را برای ترغیب ایالات متحده برای ماندن در این معامله در حالی که خود را برای یک برنامه متناوب آماده می کند: زنده نگه داشتن توافق بدون توجه به نحوه عملکرد واشنگتن.

اروپا ، که با آن ایران تقریباً در یک سال گذشته تجارت کرده است ، مسلماً کلید نگه داشتن این معامله را در اختیار دارد. اگرچه نمی تواند همه را در واشنگتن ترغیب کند ، اما می تواند بسیاری از آنها را ترغیب کند که به تعهدات ایالات متحده وفادار بمانند. آنچه ترامپ روشن کرده است این است که برای ماندن واشنگتن در این معامله ، کنگره و اروپا باید آنچه را که به عنوان "بندهای غروب آفتاب" شناخته می شود ، حذف یا گسترش دهد یا تاریخ انقضا برای محدودیت های خاصی در مورد فعالیت های هسته ای ایران است.(بدون آنها ، ایران در غیر این صورت هرگز با این توافق موافقت نمی کرد ، و تاریخ ها نیز در آینده به اندازه کافی برای خرید زمان کافی برای توافق پیگیری هستند.) ترامپ همچنین در تلاش است تا بازرسان هسته ای سازمان ملل متحد را به دست آورد تا دسترسی بدون مانع به ایران را بدست آورد. امکانات نظامی و تحریم ها بر روی فعالیتهایی که در حال حاضر تحت پوشش JCPOA قرار نمی گیرند ، مانند برنامه موشک بالستیک ایران قرار نمی گیرند. انجام این کار ، به ویژه یک جانبه ، اساساً معامله را نقض می کند.

در سه ماه گذشته ، کشورهای اروپایی هم دولت ترامپ و هم کنگره را لابی کرده اند تا آنها را متقاعد کنند که پیمان قوی تری را نمی توان بر روی ویرانه های موجود ساخته شد ، که در طی سالها مذاکرات چند جانبه فشرده متعادل شده است. اینکه بهترین راه برای تقویت معامله ، اجرای دقیق آن از هر دو طرف و در نهایت ساختن آن از طریق تعامل است. و این که بی ثبات کردن معاملات هسته ای از تمرکز روی برنامه موشکی ایران ، فعالیت های منطقه ای و سوابق حقوق بشر منحرف می شود.

اگر واشنگتن از گوش دادن خودداری کند ، اروپا می تواند به برنامه B حرکت کند: حفظ جوهر معامله صرف نظر از آنچه واشنگتن انتخاب می کند ، درست همانطور که اعضای جامعه بین المللی در صدد نجات توافق پاریس در مورد تغییرات آب و هوا بودند ، که از آن متحد شده است. ایالت ها عقب نشینی برنامه ریزی شده خود را اعلام کرده اند ، و دقیقاً همانطور که کشورهای اقیانوس آرام پس از رد ترامپ از مشارکت ترانس اقیانوس آرام ، پیمان تجاری جایگزین ایجاد کرده اند.

عزم اروپا برای محافظت از این معامله کمتر از دلایل اقتصادی ناشی از محاسبات سیاسی است - ترس از شکستن آن باعث افزایش تنش های منطقه ای ، برنامه هسته ای ایران می شود و به قابلیت اطمینان توافق نامه های چند جانبه می پردازد. همانطور که یک مقام آلمانی اخیراً به من گفت ، "تنها 0. 22 درصد تقریباً یک تریلیون یورو در صادرات آلمان به ایران می رود. به همین ترتیب ، ناعادلانه است که به منافع تجاری آلمان به عنوان انگیزه اصلی حمایت ما از JCPOA اشاره کنیم. "

یکی از راه هایی که کشورهای اروپایی می توانند فراتر از حمایت بلاغی برای JCPOA باشند ، احیای "مقررات مسدود کننده" به منظور فرار از هرگونه تحریم ایالات متحده علیه ایران است که آنها را نقض توافق نامه می دانند. اتحادیه اروپا برای اولین بار در سال 1996 چنین قانونی را برای آزادسازی كشورهای عضو خود از رعایت تحریم های فرازمینی در ایالات متحده علیه ایران و كوبا معرفی كرد. همراه با تهدیدی برای شکایت از ایالات متحده در سازمان تجارت جهانی ، به طور موثری واشنگتن را از اجرای این تحریم ها برای بیش از یک دهه بازدارید. در حالی که هنوز در کتاب ها بود ، این اساسنامه پس از پیوستن اتحادیه اروپا در سال 2006 در تحریم های شدید علیه ایران به ایالات متحده محو شد.

اروپا با بازگرداندن مقررات مسدود کننده ، اروپا را روشن می کند که از تعیین های غیرقانونی ایالات متحده در مورد تحریم های ایران پیروی نمی کند ، و این امر شرکت های اروپایی را برای جریمه و سایر خسارات وارده به دلیل نقض تحریم های ایالات متحده بازپرداخت می کند. مقامات اروپایی تاکنون به این اقدامات متوسل شده اند ، که بندرت اجرا شده اند و می توانند منجر به جنگ تجاری فراتر از اقیانوس اطلس شوند ، اگر هر دو طرف برای مجازات کردن بانک ها و شرکت های بزرگ یکدیگر حرکت کنند. اما هزینه عصبانیت واشنگتن در این سناریو قابل قبول است اگر به معنای اجتناب از وضعیتی باشد که مثلاً ایران برنامه هسته ای خود را از سر بگیرد و ایالات متحده یا اسرائیل برای متوقف کردن آن مجبور به اقدام نظامی شوند.

اروپا همچنین می تواند در مورد مشارکت انرژی بلند مدت یا توافق نامه سرمایه گذاری دو جانبه با ایران مذاکره کند ، که می تواند سیگنال محکمی از تعهد دیرینه خود به JCPOA ارسال کند. برای غلبه بر تنگناهای بانکی مداوم - ناشی از ترس از تحریم های ایالات متحده که در آن قرار گرفته است ، لاغری استانداردهای بانکی منسوخ ایران و Opacity اقتصاد ایران - یک نهاد عمومی اروپایی ، مانند بانک اروپایی برای بازسازی و توسعه) ، می تواند به بنگاههای کوچک به متوسط کمک کند تا با دقت و سخت و سخت و سخت و سخت و سخت و سخت در ایران انجام دهند تا اطمینان حاصل شود که شرکای محلی آنها توسط تحریم های باقی مانده اتحادیه اروپا یا سازمان ملل هدف قرار نمی گیرند. این می تواند شبیه به نقشی باشد که EBRD در اروپای شرقی پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی ایفا کرد. در اوایل دهه 1990 ، EBRD به کشورهای بلوک شرقی سابق کمک کرد تا از طریق آزادسازی بازار ، اصلاحات سیستم بانکی و ایجاد چارچوب های قانونی مناسب ، بخش های خصوصی خود را توسعه دهند. اتحادیه اروپا در حال حاضر در نظر دارد که آیا اجازه می دهد ایران به یک شریک بانک سرمایه گذاری اروپایی (EIB) تبدیل شود ، و این باعث می شود ایران واجد شرایط دریافت وام های مرتبط با توسعه از اتحادیه اروپا باشد. اروپا می تواند این روند را تسریع کند ، بنابراین EIB را قادر می سازد تا در بخش خصوصی و توسعه زیرساخت ها در ایران شرکت کند.

برای پرداختن به نگرانی های مربوط به مقررات غروب خورشید JCPOA ، اروپا می تواند کنسرسیوم غنی سازی خود ، Urenco را ترغیب کند تا در مورد ساخت کارخانه غنی سازی اورانیوم چند ملیتی در ایران نزدیک شود. افزایش سرمایه گذاری و مشارکت در برنامه هسته ای ایران باعث می شود جامعه بین المللی حتی پس از انقضای برخی از شرایط JCPOA ، نظارت بر توسعه خود را ادامه دهد.

اگرچه این اقدامات سیگنال های محکمی در مورد جدی بودن اروپا در افتخار JCPOA می کند ، اما تأثیر اقتصادی چنین حرکاتی کمتر مشخص است. از این گذشته ، آیا بانک ها و شرکت های اروپایی ها ، وقتی با انتخابی به ظاهر آشکار بین بازار 19 تریلیون دلار ایالات متحده و 400 میلیارد دلار ایرانی روبرو می شوند ، خطر انجام تجارت را با دومی ریسک می کنند؟

که بستگی دارد. با توجه به یک بررسی منحصر به فرد گروه بحران از بیش از 60 مدیر ارشد در شرکت های چند ملیتی که به طور فعال در ایران فرصت هایی را دنبال می کنند ، اکثریت 83 درصد - در مورد چشم انداز ایالات متحده که مجدداً تحریم های یک جانبه را مجدداً تحریم می کنند و 79 درصد برنامه هایی را برای ورود به تأخیر انداخته اندبازار ایران از زمان اجرای JCPOA در سال 2016 به نظر می رسد. به نظر می رسد که تصحیح ترامپ از توافق هسته ای در ماه اکتبر ، حتی اگر عواقب عملی فوری نداشته باشد ، برنامه ریزی آینده تقریباً نیمی از شرکت هایی را که نظرسنجی شده اند ، تأثیر منفی می گذارد.

جالب اینجاست که اکثریت پاسخ دهندگان 64 درصد - اعتقاد دارند که توافق هسته ای یا "بسیار" یا "تا حدودی محتمل" برای زنده ماندن است حتی اگر ایالات متحده از آن خارج شود. حدود 58 درصد از مدیران ارشد اظهار داشتند كه "فرض كرد كه ایران به توافق هسته ای متعهد است" ، احیای اروپا از مسدود كردن مقررات "بر تصمیم سرمایه گذاری در ایران تأثیر مثبت خواهد گذاشت."توجه به این نکته حائز اهمیت است که بسیاری از شرکتهای نماینده در این نظرسنجی در مواجهه با تحریم های گذشته ، تجارت سازگار را در ایران انجام داده اند و 33 درصد در دوره بین سالهای 2006 و 2015 وقتی تحریم های چند جانبه در اوج خود قرار گرفتند ، تجارت با ایران را متوقف نکردند. مدیران برای محافظت از روابط خود با مشاغل ایرانی تحت این شرایط ، از ترکیبی از حوادث ، مجوزها و استراتژی های منحرف (مانند کاهش ردپای آنها در بازار ایالات متحده) استفاده کردند.

آنچه این نشان می دهد این است که با حمایت شدید دولت های خود ، حداقل برخی از شرکت ها مایل به اطمینان از تعامل اقتصادی با ایران هستند حتی اگر دولت ترامپ در توافق هسته ای دوباره پیروز شود. اروپا باید با اثبات اینكه به ایران مبنی بر اینكه راهی پیش رو ، با یا بدون ایالات متحده وجود دارد ، بر این پتانسیل ایجاد كند و JCPOA را نجات دهد و بدون در نظر گرفتن انتخاب واشنگتن ، تهران بهتر از این معامله و حفظ روابط تجاری با اروپا خواهد بوداز آنجا که قرار بود کاملاً دور شود.