مشتقات در مقابل مبادلات: تفاوت چیست؟

استیون نیکولاس یک نویسنده مستقل است و بیش از 10 سال تجربه کار به عنوان مشاور برای سرمایه گذاران خرده فروشی و نهادی دارد.

گوردون اسکات یک سرمایه گذار فعال و تحلیلگر فنی اوراق بهادار، آتی، فارکس و سهام پنی برای بیش از 20 سال بوده است. او یکی از اعضای هیئت بررسی مالی Investopedia و یکی از نویسندگان سرمایه گذاری برای برنده شدن است. گوردون یک تکنسین بازار خبره (CMT) است. او همچنین عضو انجمن CMT است.

مشتقات در مقابل مبادلات: یک مرور کلی

اوراق مشتقه قراردادهایی هستند که شامل دو یا چند طرف با ارزش بر اساس یک دارایی مالی پایه است. اغلب، مشتقات ابزاری برای مدیریت ریسک هستند. در ابتدا، تجارت بین الملل برای پرداختن به نرخ های ارز در نوسان به مشتقات متکی بود، اما استفاده از مشتقه ها به گونه ای گسترش یافته است که انواع مختلفی از معاملات را شامل می شود.

سوآپ نوعی مشتقه است که ارزشی بر اساس جریان های نقدی دارد. به طور معمول، جریان نقدی یک طرف ثابت است در حالی که جریان نقدی طرف دیگر به نوعی متغیر است.

خوراکی های کلیدی

• اوراق مشتقه قراردادی بین دو یا چند طرف با ارزش بر اساس دارایی پایه است.
• سوآپ نوعی مشتق است که بر خلاف یک دارایی خاص، ارزشی بر اساس جریان نقدی دارد.
• طرفین قراردادهای مشتقه منعقد می کنند تا ریسک مربوط به خرید، فروش یا معامله دارایی ها را با قیمت های متغیر مدیریت کنند.

مشتقات

مشتقه به قراردادی بین دو طرف اشاره می کند که ارزش آن معمولاً با قیمت دارایی پایه تعیین می شود. مشتقات متداول شامل قراردادهای آتی، اختیار معامله، قراردادهای آتی و سوآپ است.

ارزش مشتقات به طور کلی از عملکرد یک دارایی، شاخص، نرخ بهره، کالا یا ارز به دست می آید. به عنوان مثال، یک اختیار سهام، که یک مشتقه است، ارزش خود را از قیمت سهام پایه استخراج می کند. به عبارت دیگر، ارزش اختیار سهام با نوسانات قیمت سهام پایه، در نوسان است.

برای مثال، یک خریدار و یک عرضه کننده ممکن است قراردادی را برای قفل کردن قیمت یک کالای خاص برای مدت زمان معینی منعقد کنند. این قرارداد برای هر دو طرف ثبات ایجاد می کند. تامین کننده جریان درآمد را تضمین می کند، و خریدار تضمین می کند کالای مورد نظر را تامین کند.

با این حال ، اگر قیمت بازار کالا تغییر کند ، ارزش قرارداد می تواند تغییر کند. اگر قیمت بازار در دوره قرارداد بالا برود ، ارزش مشتق برای خریدار بالا می رود زیرا او کالا را با قیمت پایین تر از ارزش بازار دریافت می کند. در این حالت ، ارزش مشتق برای تأمین کننده کاهش می یابد. برعکس اگر قیمت بازار در دوره زمانی تحت پوشش قرارداد کاهش یابد ، درست خواهد بود.

مبادله

مبادله ها شامل یک نوع مشتق هستند ، اما ارزش آن از امنیت یا دارایی اساسی حاصل نمی شود.

مبادله ها توافق نامه بین دو طرف هستند ، جایی که هر یک از طرفین موافقت می کنند جریان نقدی آینده مانند پرداخت نرخ بهره را مبادله کنند.

ابتدایی ترین نوع مبادله مبادله نرخ بهره وانیل ساده است. در این نوع مبادله ، طرفین موافقت می کنند که پرداخت سود را مبادله کنند. به عنوان مثال ، فرض کنید بانک A موافقت خود را برای پرداخت به بانک B بر اساس نرخ سود ثابت در حالی که بانک B موافقت می کند پرداخت به بانک A را براساس نرخ بهره شناور انجام دهد.

فرض کنید بانک A دارای 10 میلیون دلار سرمایه گذاری است که در هر ماه نرخ پیشنهادی لندن (LIBOR) به علاوه 1 ٪ را پرداخت می کند. بنابراین ، با نوسان LIBOR ، پرداختی که بانک دریافت می کند نوسان خواهد داشت. اکنون فرض کنید بانک B دارای 10 میلیون دلار سرمایه گذاری است که هر ماه نرخ ثابت 2. 5 ٪ را پرداخت می کند.

فرض کنید بانک A ترجیح می دهد در پرداخت مداوم قفل شود در حالی که بانک B تصمیم می گیرد که ترجیح می دهد برای دریافت پرداخت های بالاتر شانس داشته باشد. برای تحقق اهداف خود ، بانک ها وارد توافقنامه مبادله نرخ بهره می شوند. در این مبادله ، بانک ها به سادگی پرداخت ها را مبادله می کنند و ارزش مبادله از هیچ دارایی اساسی حاصل نمی شود.

هر دو طرف ریسک نرخ بهره را دارند زیرا نرخ بهره همیشه همانطور که انتظار می رفت حرکت نمی کنند. دارنده نرخ ثابت خطر نرخ بهره شناور را بالاتر می برد و از این طریق علاقه ای را که در غیر این صورت دریافت می کرد ، از دست می دهد. دارنده نرخ شناور نرخ بهره را پایین می آورد ، که منجر به از بین رفتن جریان نقدی می شود زیرا دارنده نرخ ثابت هنوز مجبور است جریان پرداخت به طرف مقابل را انجام دهد.

خطر اصلی دیگر مرتبط با مبادله ، ریسک همتا است. این خطری است که طرف مقابل در مبادله به طور پیش فرض خواهد بود و قادر به انجام تعهدات خود طبق شرایط توافق مبادله نیست. اگر دارنده نرخ شناور نتواند طبق توافقنامه مبادله پرداخت کند ، دارنده نرخ ثابت در معرض اعتبار در برابر تغییر در توافق نامه نرخ بهره قرار دارد. این خطری است که دارنده نرخ ثابت به دنبال جلوگیری از آن بود.

قوانین تصویب شده پس از بحران اقتصادی سال 2008 ، بیشتر مبادله ها را از طریق تسهیلات اعدام مبادله بر خلاف پیشخوان نیاز دارد و همچنین نیاز به انتشار عمومی اطلاعات دارد. این ساختار بازار در نظر گرفته شده است تا از تأثیر موج دار بر اقتصاد بزرگتر در صورت پیش فرض طرف مقابل تأثیر بگذارد.