در طول تاریخ ، دولت ها از توانایی خود در ایجاد پول برای تأمین بودجه هزینه های عمومی استفاده کرده اند. در حالی که هیچ یک از این سیاست ها ، "QE مردم" ، "QE استراتژیک" ، "ایجاد پول" حاکمیت "یا" پول هلیکوپتر "(آنچه پول مثبت به طور جمعی به عنوان ایجاد پول عمومی اشاره دارد) نامیده نمی شود ، آنها ویژگی مشترک استفاده را به اشتراک می گذارند. پول دولت تازه ایجاد شده برای تأمین مالی هزینه های دولت ، به جای اینکه به بانک های تجاری تکیه کند تا پول جدیدی را از طریق وام ایجاد کند.

نکته قابل توجه ، زمان هایی که ایجاد پول عمومی منجر به تورم بالا یا حتی بیش از حد تورم (تورم بیش از 50 ٪ در سال) شده است ، به خوبی ثبت شده است. با این حال ، زمانهایی که دولت ها برای رشد اقتصاد پول به شیوه ای دقیق و مسئولانه ایجاد کرده اند ، معمولاً نادیده گرفته می شوند یا نادیده گرفته می شوند.

در پست های قبلی ما در مورد این موضوع ، ما نشان دادیم که تئوری و تجزیه و تحلیل با هزینه این تصور غلط گسترده توزیع شده است. ما نشان دادیم که نتیجه گیری های گمراه کننده از مطالعات موردی در مورد ایجاد پول عمومی در زیمبابوه و جمهوری ویمار نتیجه گرفته شده است و ما برخی از درسهایی را از ایجاد پول عمومی تحت امپراتوری های رومی و چینی برجسته کردیم. در جدیدترین پست ما ، ما نشان دادیم که ایجاد پول عمومی در مکانهایی که حداقل انتظار آن را دارید ، مستعمره سابق انگلیس پنسیلوانیا و جزیره گورنسی اتفاق افتاده است. در پست امروز ، ما مطالعه موردی ژاپن را در دهه 1930 در نظر خواهیم گرفت.

ژاپن (1932-1932)

بین سالهای 1919-1919 ژاپن یک دهه دشوار را تحمل کرده بود که تولید آن کمتر از 1 ٪ در سال رشد می کند. تعداد زیادی از بانک ها و وحشت مالی به طور مداوم مانع فعالیت اقتصادی می شود. وضعیت اقتصاد تنها زمانی بدتر شد که ژاپن در سال 1930 به استاندارد طلا بازگشت. ین به طور قابل توجهی بیش از حد ارزش داشت و باعث کسری تجارت و تخلیه خارجی طلا شد.

در سال 1931 ، هنگامی که وزیر دارایی ، کورکیو تاکاهاشی ، مقام خود را به عهده گرفت ، یکی از اولین اقدامات وی این بود که ژاپن را از استاندارد طلا دور کند. در واقع ، بسیاری از کشورها همان اقدام را انجام داده بودند (یعنی انگلیس). با این حال ، تصمیم سیاست گرفته شده برای از بین بردن ژاپن از استاندارد طلا به همان اندازه بی نظیر بود که به تاکاهاشی اجازه می داد تا با اجازه دادن به بانک مرکزی برای ایجاد پول برای تأمین بودجه کارهای عمومی ، اقتصاد را آغاز کند.

در واقع ، در مارس 1932 ، وزیر دارایی ژاپن یک پیشنهاد سیاسی ارائه داد که به بانک ژاپن اجازه می دهد اوراق قرضه بخش عمومی را با ذخایر تازه ایجاد شده بانک مرکزی خریداری کند. در حالی که وزیر دارایی وظیفه قانونی برای آموزش بانک مرکزی برای خرید اوراق قرضه دولتی داشت. حمایت بیشتری از مقاومت در داخل بانک مرکزی وجود داشت.

سه ماه بعد ، تاکاهاشی بودجه تکمیلی را برای افزایش هزینه های عمومی (در درجه اول برای کشاورزی و هزینه های نظامی) ارائه داد. این با صدور اوراق قرضه جدید ، که بانک مرکزی آن را به طور کامل خریداری می کرد ، تأمین می شد. تمام مقررات موجود که توانایی بانک ژاپن را در خرید اوراق قرضه بخش دولتی به طور کامل محدود کرده بود ، تقریباً از بین رفت. در ابتدا ، قانون فقط به بانک ژاپن اجازه می داد 120 میلیون ین ارز بدون حمایت در گردش داشته باشد. با این اقدامات ، بانک ژاپن توانست 1 میلیارد ین را پشت سر بگذارد.

همانطور که Eichengreen (2015) توضیح می دهد ، "انتظار ، با توجه به اقدامات و اظهارات تاکاهاشی ، این بود که بانک ژاپن وظیفه خود را برای کمک به تأمین مالی نقص ها انجام می دهد. دولت و بانک مرکزی در تلاش هستند تا به طور فعال به پایان برسند.

بر این اساس ، نتایج تلاش تاکاهاشی چشمگیر بود. در یک فضای کوچک از زمان ، نرخ های ارائه شده در وام کوتاه مدت از 15 ٪ به 1 ٪ کاهش یافته است. ارزش ین در مقابل قیمت سایر ارزها (همانطور که در نظر گرفته شده است) کاهش یافته است. تقریباً 40 ٪ و 60 ٪ در برابر پوند و دلار. قیمت ها همانطور که انتظار می رفت افزایش یافت ، اما تولید صنعتی با سرعت بیشتری گسترش یافت. از همه مهمتر ، تولید ناخالص داخلی واقعی در سال 1932 7 ٪ و 8 ٪ در سال 1933 رشد کرد. تا سال 1935 ، ژاپن اعتقاد بر این بود که با اشتغال کامل بازگردد.

فرانک ون لرون

فرانک یک تحلیلگر تحقیق و سیاست سابق با پول مثبت است. او نویسنده "راهنمای ایجاد پول عمومی" است. فرانک در حال حاضر کار NEF را در زمینه سبز کردن بانک های مرکزی و سیاست های پولی پیش می برد. پیشینه این در اقتصاد توسعه و اقتصاد سیاسی است.